ตอนที่ 207 วสันต์เมามายหนึ่งครา

ตอนที่ 207 วสันต์เมามายหนึ่งครา

ลู่เยี่ยนปิงไพล่มือไว้ด้านหลัง เอ่ยอย่างเฉยชา "ดูท่าประมุขเทียนเล่อเห็นข้ายังเยาว์วัย คิดว่าข้าไม่อาจมีหนทางช่วยให้ท่านเลื่อนสู่ขั้นเทียนเหริน จึงได้ลงมือหยั่งเชิง ใช่หรือไม่"

จุ้ยชุนเฟิงยืดตัวตรง ยื่นมือปัดคราบน้ำค้างแข็งบนร่าง ยิ้มบางพลางกล่าว "อย่างไรเสียยอดปรมาจารย์ขั้นเทียนเหรินก็มิใช่ผักกาดขาวริมทาง"

ลู่เยี่ยนปิงกล่าว "ประมุขเทียนเล่อกล่าวได้ไม่ผิด หากเปลี่ยนเป็นผู้อื่น ข้าย่อมมิกล้าเอ่ยปากว่าจะช่วยให้เขาก้าวสู่ขั้นเทียนเหริน ด้วยว่าตัวข้าเองก็ยังมิได้เหยียบย่างข้ามขั้นนี้ ทว่าประมุขเทียนเล่อแตกต่างกัน ตัวท่านเดิมทีก็อยู่ขั้นคืนสัจธรรมเก้าชั้นฟ้า ห่างจากขั้นเทียนเหรินเพียงก้าวเดียวเท่านั้น หรือจะกล่าวว่าห่างเพียงครึ่งก้าวก็ได้ เพียงช่วยให้ท่านก้าวข้ามธรณีประตูสุดท้ายนี้ มิใช่เรื่องยากอันใด"

“เช่นนี้ค่อยฟังดูเข้าทีขึ้นมาบ้าง” รอยยิ้มบนใบหน้าจุ้ยชุนเฟิงยิ่งกระจ่างชัด “แขกผู้มีเกียรติทั้งสอง เชิญนั่ง”