ตอนที่ 162 ดอกไม้ร่วงเมฆคล้อย

ตอนที่ 162 ดอกไม้ร่วงเมฆคล้อย

หลี่เซวียนตูซึ่งยืนอยู่เบื้องหลังเหยียนเฟยชิงและวางตนอยู่นอกวงมาตลอดเงยหน้าขึ้นมอง หากจะกล่าวว่าในแววตาของเหยียนเฟยชิงลุกโชนด้วยเปลวเพลิงโหมกระหน่ำ เช่นนั้นในดวงตาของเขาก็เปรียบดั่งผืนทะเลสาบอันสงบนิ่ง กระจ่างใส ทว่าล้ำลึกจนมิเห็นก้นบึ้ง ยามนี้ทั่วทั้ง "ผิวน้ำ" ถูกสะท้อนจนกลายเป็นสีครามกระจ่างเช่นกัน พร้อมกันนั้นก็ค่อย ๆ มีเงาร่างของกระบี่ยาวเล่มหนึ่งสะท้อนขึ้นมาใน "น้ำในทะเลสาบ" อย่างแช่มช้า

แสงกระจ่างสายนี้คือกระบี่เล่มหนึ่ง

ก่อนหน้านี้เหยียนเฟยชิงรับปากว่าจะให้หลี่เซวียนตูยืม "ชิงอวิ๋น" ทว่าจะให้ยืมกระบี่เมื่อใด และควรจะให้ยืมกระบี่อย่างไรนั้น นับว่ามีเคล็ดลับอันลึกซึ้งยิ่งนัก เพราะหลี่เซวียนตูในยามนี้มิเหมือนในอดีต ต่อให้มีศาสตราเทพไร้เทียมทานอยู่ในมือ ก็มีโอกาสลงกระบี่ได้เพียงดาบเดียวเท่านั้น หากส่งให้เร็วเกินไปก็ไร้ประโยชน์อันใด หากส่งให้ช้าเกินไปก็มิอาจกู้สถานการณ์ได้ ต้องพอดิบพอดีเท่านั้นจึงจะใช้การได้

มิเช่นนั้นแล้วสู้ไม่ให้ยืมเสียยังจะดีกว่า