ตอนที่ 142 ล่องเรือมาถึง

ตอนที่ 142 ล่องเรือมาถึง

แม่น้ำใหญ่สายเชี่ยวกรากไหลรินไปทางบูรพา ผ่านนอกเมืองเจียงหลิง รุดหน้ามุ่งสู่อรรณพทะเลกว้าง

แม่น้ำแยงซีมิเหมือนแม่น้ำฮวงโหที่ "ฉุนเฉียวเกรี้ยวกราด" ยามปกติส่วนใหญ่ยังนับว่า "เข้าถึงง่ายโอนอ่อน" ด้วยเหตุนี้จึงยิ่งเจริญรุ่งเรืองคึกคักเป็นพิเศษ สามารถรองรับได้ตั้งแต่เรือนแพสูงสามชั้น ไปจนถึงเรือแจวลำน้อยใบเดียว ทอดสายตาแลไป ย่อมเห็นเป็นภาพเรือนับร้อยแล่นแข่งขันประชันคลื่น

ริมฝั่งแม่น้ำใหญ่มีภูผาหินตระหง่านชันขึ้นเหนือลำน้ำ สูงถึงสิบกว่าจ้าง สามด้านลอยเด่นกลางเวหา สัณฐานดุจพญาอินทรีผายปีกเหินลม จึงได้ชื่อว่าโขดหินชางอิง เมื่อขึ้นสู่ยอดโขดหิน ยลมองแม่น้ำใหญ่เชี่ยวกราก ไหลหลากท่วมท้น หลั่งรินไปไกลพันลี้ ช่างอัศจรรย์ตระการตายิ่ง ทางทิศประจิมมีโซ่เหล็กขวางลำน้ำ ดุจสายรุ้งทอดยาวพาดผ่านสายชล ยามราตรีจันทร์กระจ่าง แสงแขสาดส่องกลางนภากาศ ผิวน้ำประกายระยิบระยับ ใบเรือสัญจรแต้มแต่งเป็นจุดพราย

บนยอดโขดหินมีศิลาจารึกพระราชทานหลังหนึ่ง ด้านหน้าแผ่นหินสลักอักษรตัวใหญ่สามคำว่า "ชางอิงจี" ด้วยลายพระหัตถ์ของจักรพรรดิเกาจงแห่งราชวงศ์ก่อน