ตอนที่ 130 เชิญท่านลงไห

ตอนที่ 130 เชิญท่านลงไห

ยามที่โจวซูหนิงสะลึมสะลือตื่นขึ้นมา ท้องฟ้าก็ใกล้จะโพล้เพล้แล้ว นางโคลงศีรษะไปมา ยกมือขึ้นขยี้ตาอันงัวเงีย ค่อย ๆ นึกย้อนถึงความเจ็บปวดทรมานก่อนจะหมดสติไปจนอดหนาวสะท้านไม่ได้ จากนั้นจึงขยับข้อมืออย่างระแวดระวัง เดิมทีนึกว่าขยับเพียงนิดคงปวดร้าวแทบขาดใจ ไม่นึกเลยว่าจะไร้ความเจ็บปวดแม้แต่น้อย ทำให้นางใจกล้าขึ้นมาบ้าง จึงลองขยับแขนดูอีก ก็ยังคงไม่เจ็บ ทำให้นางประหลาดใจอยู่บ้าง หรือว่าการเปิดเอ็นดัดกระดูกเมื่อครู่จะเป็นเพียงความฝัน?

แม่หนูน้อยเลิกผ้าห่มแพรขึ้น ยันตัวลุกขึ้นนั่ง สวมใส่เสื้อผ้าด้วยตนเอง แล้วกระโดดโลดเต้นบนเตียงอยู่สองสามครา พบว่าร่างของตนเบาหวิวกว่าแต่ก่อนมาก ยิ่งทำให้นางประหลาดใจยิ่งขึ้น ดูท่าจะไม่ใช่ความฝันกระมัง? ความยากลำบากของตนก็มิได้สูญเปล่า