ตอนที่ 122 สภาพบ้านเมืองเช่นนี้

ตอนที่ 122 สภาพบ้านเมืองเช่นนี้

"สุราเลิศเจียงหลิงหอมอบอวล ชามหยกนวลพร่างพรายดั่งอำพัน ขอเพียงเจ้าบ้านร่ำสุราจนแขกเมามาย ไฉนเลยจักรู้ว่าที่ใดคือต่างแดน"

หลี่เซวียนตูกำลังหมุนพัดจีบในมือเล่น มันมีสิบสองก้าน ซี่พัดทำจากไม้จันทน์ม่วง ตัวพัดทำด้วยกระดาษทอง บนหน้าพัดไร้ทิวทัศน์ขุนเขาสายน้ำ ไร้เงาหญิงงาม มีเพียงบทกวีเจ็ดคำวรรคนี้เท่านั้น

นี่คือสิ่งที่จางไป๋กุยเคยมอบให้ในอดีต และบทกวีนี้ก็เขียนด้วยลายมือของเขาเอง

เมืองเจียงหลิงห่างจากอำเภอซานหูราวสามร้อยกว่าลี้ ส่วนใหญ่เป็นถนนหลวงเส้นทางม้าเร็วอันราบเรียบ คณะเดินทางหาได้ยากที่จะเร่งรุดในยามกลางวัน โชคดีที่หลังย่างเข้าสู่ฤดูใบไม้ร่วง ลมฟ้าอากาศมิได้แผดเผาจนเกินทน กลับเย็นสบายรื่นรมย์ จึงมิรู้สึกว่าแสงตะวันจะทนทานยากเย็น มินานก็เข้าสู่เขตเมืองเจียงหลิง

เมื่อมาถึงเบื้องหน้าเมืองเจียงหลิง ทัศนียภาพเบื้องหน้าก็พลันเปิดกว้าง

เมืองใหญ่แห่งหนึ่ง ทิศใต้จรดแม่น้ำใหญ่ ทิศเหนือพิงแม่น้ำฮั่น ทิศตะวันตกคุมสู่โจว ทิศใต้เชื่อมเซียวโจว นับเป็นจุดยุทธศาสตร์สำคัญและเมืองเอกอันหนักแน่นทางตะวันออกเฉียงใต้