ตอนที่ 120 แท้จริงคือคนคุ้นเคย

ตอนที่ 120 แท้จริงคือคนคุ้นเคย

ไม่ทันรู้ตัวก็ถึงยามเที่ยง หลี่เซวียนตูพาโจวซูหนิงไปกินของว่างอีกสองสามอย่างแล้วจึงกลับมายังโรงเตี๊ยม

คำนวณเวลาดูแล้ว หูเหลียงน่าจะกลับมาแล้ว หลี่เซวียนตูจึงพาสาวน้อยตรงไปยังห้องของหูเหลียงทันที นึกไม่ถึงว่าพอผลักประตูเข้าไป ก็ได้เห็นใบหน้าหนึ่งที่เพิ่งพบกันได้ไม่นาน แม้แต่ผู้ที่ผ่านคลื่นลมใหญ่โตมาอย่างช่ำชองเช่นหลี่เซวียนตูก็ยังอดหน้าแข็งทื่อจนพูดไม่ออกมิได้

เวลานี้ในห้องของหูเหลียง นอกจากหูเหลียงแล้วยังมีอีกคนหนึ่งนั่งอยู่ ที่รอดพ้นการรับรู้ของหลี่เซวียนตูไปได้ ก็เพราะวรยุทธ์ของผู้นี้ยังสูงกว่าหลี่เซวียนตูอยู่ขั้นหนึ่ง ในยามที่หลี่เซวียนตูมิได้ตั้งใจเพ่งสมาธิรับรู้ ย่อมไม่อาจล่วงรู้การคงอยู่ของคนผู้นี้ได้