กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หอคัมภีร์เถื่อน
ตอนที่ 165 ฉินเซี่ยงอัน นายเอามือไปลูบตรงไหนน่ะ
เซียวอวี่เฉินกลับถอยหลังไปหนึ่งก้าวอย่างระแวดระวัง “ไม่ต้อง แผลของฉันหายดีหมดแล้ว”
ชายโสดหญิงเดี่ยวจะมาดูบาดแผลอะไรกัน เรื่องนี้หากแพร่งพรายออกไป คนอื่นคงเอาไปนินทากันมั่วซั่วไปหมด
“งั้นก็ได้ นายก็พักรักษาแผลให้ดีนะ ฉันเอาอาหารบำรุงมาให้นายบ้างแล้ว พักฟื้นร่างกายให้ดีก่อนค่อยกลับหน่วยทหาร”
อาจเป็นเพราะเซี่ยเยว่มองออกถึงความไม่พอใจในแววตาของเขา หรืออาจเป็นเพราะสาเหตุอื่น
พอเซี่ยเยว่เห็นว่าเขาไม่เป็นอะไรก็วางใจแล้ว
และไม่ได้อยู่ต่อที่บ้านตระกูลเซียว ยืนกำชับข้อควรระวังกับเขาอยู่สองสามคำตรงหน้าประตู ก็คิดจะกลับแล้ว
เธอเพิ่งเดินลงบันไดมา
เซี่ยอวิ๋นกำลังนั่งถักเสื้อไหมพรมอยู่บนโซฟาพอดี