กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หอคัมภีร์เถื่อน
ตอนที่ 150 ฉันชดใช้ ฉันยอมชดใช้ให้ก็แล้วกัน
“ก็ใครใช้ให้เขาไม่ยอมให้ฉันเล่นของเล่นล่ะ” เสี่ยวพั่งอดไม่ได้ที่จะโพล่งออกมา
เสิ่นจิ้งเยว่คาดไม่ถึงว่าเด็กคนนี้จะไม่มีความสำนึกผิดแม้แต่น้อย
“เขาไม่ให้นายเล่น นายก็ต้องลงไม้ลงมือ ต้องทุบทำลายของเล่นของเขาให้พัง คนที่บ้านนายสั่งสอนนายมาแบบนี้หรือ”
“นี่ พูดจาอะไรกัน เด็กยังไม่รู้ความไม่ใช่หรือไง เธอจำเป็นต้องไปถือสากับเด็กด้วยเหรอ” ย่าของเสี่ยวพั่งเห็นเธอว่าหลานชายของตัวเอง จึงอดไม่ได้ที่จะสวนกลับไป
“ไม่รู้ความงั้นหรือ หลานชายของคุณโตกว่าลูกชายของฉันอีกกระมัง เขารังแกคนที่เด็กกว่า คุณยังมีหน้ามาพูดว่าเขาไม่รู้ความอีก ตกลงว่าเขาไม่รู้ความ หรือผู้ใหญ่ไม่สั่งสอนกันแน่”