บทที่ 322 หนึ่งฝ่ามือสยบราบคาบ

บทที่ 322 หนึ่งฝ่ามือสยบราบคาบ

"ท่านมาแล้วครับ"

ท่าทีของเขานอบน้อมถ่อมตนอย่างยิ่ง ช่างแตกต่างจากภาพลักษณ์ปรมาจารย์วิทยายุทธ์ผู้สุขุมเยือกเย็นยามเผชิญหน้ากับแรดเถื่อนโดยสิ้นเชิง

จากนั้น กัวเฟิงเจิ้น ปรมาจารย์วิทยายุทธ์เงาทมิฬก็เอี้ยวตัวไปแนะนำกับชายร่างยักษ์ชาวตะวันตกที่ยังคงนั่งอยู่ว่า "แรดเถื่อน ท่านผู้นี้คือท่านชิงตี้"

"หืม?" แรดเถื่อนผู้มีผมสีทองตาสีฟ้าจึงค่อยเหลือบเปลือกตาขึ้นมอง

สายตาจับจ้องไปที่ลู่ชิง กวาดมองหัวจรดเท้าอยู่รอบหนึ่ง

ใบหน้าที่ดูอ่อนเยาว์จนเกินไป รูปร่างก็ดูไม่ได้กำยำล่ำสัน ออกจะผอมบางเสียด้วยซ้ำ ช่างแตกต่างจากภาพลักษณ์ยอดฝีมือฝ่ายตะวันออกที่เขารับรู้อย่างสิ้นเชิง

แววตาของเขาไม่คิดจะปกปิดความดูถูกแม้แต่น้อย มุมปากแสยะยิ้มเยาะอย่างเปิดเผย ก่อนจะเอ่ยด้วยภาษาต้าเซี่ยที่แปร่งหูยิ่งกว่าเดิมว่า

"ฮะๆ ลิงเหลืองตัวจ้อยจากตะวันออกงั้นเหรอ? แกก็อยากจะมาขอแบ่งสมบัติในเทือกเขาทาริกด้วยเหมือนกันเรอะ"

"ที่นี่ไม่ใช่ที่ที่แกควรสะเออะมา รีบกลับไปหานมแม่แกกินไป๊"