บทที่ 319 จะฆ่าก็ฆ่าเลย

บทที่ 319 จะฆ่าก็ฆ่าเลย

[ชิงตี้] หนุ่มคนนี้ ทำเป็นมองไม่เห็นสายตาที่จับจ้องมาด้วยความอิจฉา อยากรู้อยากเห็น หรือยำเกรงจากรอบข้าง

เขาราวกับเกิดมาเพื่อเป็นจุดรวมสายตาของผู้คนอยู่แล้ว ก้าวย่างอย่างผ่อนคลายตรงไปยังโต๊ะที่อู่ฉางคงและปรมาจารย์วิทยายุทธ์เงาทมิฬนั่งอยู่

ภายใต้สายตาที่ดูมึนงงเล็กน้อยของทั้งสองคน ลู่ชิงเลื่อนเก้าอี้ออกอย่างเป็นธรรมชาติ แล้วนั่งลงราวกับเป็นเรื่องที่สมควรทำอยู่แล้ว

ตัวเขาในตอนนี้ ไม่ใช่รูปลักษณ์ของลู่ชิงในโลกความเป็นจริงเมื่อก่อน

แดนสวรรค์เสมือนได้สร้างร่างอวตารเสมือนระดับสมบูรณ์แบบขึ้นมาใหม่ ตามการปรับแต่งอย่างตั้งใจของเขา

ผมยาวดำขลับดั่งน้ำหมึก ปล่อยสยายอย่างอิสระ