บทที่ 289 อดีต

บทที่ 289 อดีต

ยามค่ำคืน

ณ ส่วนลึกของลานเรือนลับแห่งหนึ่งซึ่งถูกปกคลุมไปด้วยม่านหมอกหนาทึบ

ใจกลางลานเรือน มีต้นไม้ใหญ่เสียดฟ้าอันแปลกประหลาดอย่างยิ่งต้นหนึ่งตั้งตระหง่านอยู่

เรือนยอดของมันแผ่กว้างบดบังท้องฟ้าและดวงตะวัน แต่สิ่งที่น่าประหลาดคือ กิ่งก้านใบครึ่งหนึ่งของมันเขียวชอุ่มชุ่มฉ่ำและเปี่ยมด้วยพลังชีวิต แต่อีกครึ่งหนึ่งกลับแห้งเหี่ยวร่วงโรยราวกับไร้ชีวิต แผ่กลิ่นอายแห่งความตายอันเข้มข้นออกมา ความศักดิ์สิทธิ์และความชั่วร้ายดำรงอยู่ร่วมกัน

ความเป็นและความตาย

กลิ่นอายสองสายที่ตรงข้ามกันอย่างสิ้นเชิงได้หลอมรวมกันอย่างสมบูรณ์แบบบนต้นไม้นี้ ก่อเกิดเป็นสมดุลที่ชวนให้ใจสั่นสะท้าน

ในเวลานี้ ชายวัยกลางคนหน้าตาธรรมดาสามัญคนหนึ่งกำลังอยู่ในท่าทางประหลาด ราวกับร่างครึ่งหนึ่งของเขาได้หลอมรวมเข้าไปในลำต้นที่ถักทอด้วยความมีชีวิตและความเหี่ยวเฉา ดวงตาทั้งสองข้างปิดสนิท คล้ายกำลังหลับใหล

และที่ด้านหลังของเขา

เมื่อมองผ่านผนังด้านในของลำต้นที่กึ่งโปร่งใส จะพอมองเห็นร่างของหญิงสาวคนหนึ่งนอนนิ่งสงบอยู่ลึกเข้าไปในแกนกลางของต้นไม้ ใบหน้าของเธอดูอ่อนโยนและสงบนิ่งราวกับกำลังนอนหลับ เพียงแต่ไร้ซึ่งกลิ่นอายแห่งชีวิตใดๆ ไปนานแล้ว