กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หอคัมภีร์บรรลุเซียน
บทที่ 267 ฉันรักษาได้
"กรี๊ซซซ..."
"ก๊าซซซ—!"
บนท้องฟ้าสูงเสียดฟ้า เหล่านกอสูรดุร้ายที่เหลือรอดของเผ่าเผิงอสนีและเผ่าอีกาสุริยัน เมื่อได้เห็นจอมอสูรระดับเจ็ดขั้นปลายทั้งสองตนของพวกมันถูกงูยักษ์จักรกลอันน่าสะพรึงกลัวบดขยี้สังหารภายในเวลาชั่วไม่กี่ลมหายใจ ก็ตกใจกลัวจนวิญญาณแทบหลุดออกจากร่าง!
เมื่อสูญเสียผู้นำ ทั้งยังต้องเผชิญหน้ากับตัวตนที่ไม่อาจต่อกรได้เช่นนี้ พวกมันจะยังหลงเหลือจิตวิญญาณการต่อสู้อยู่อีกได้อย่างไร?
เหล่านกอสูรที่เหลือรอดต่างพากันแผดเสียงร้องโหยหวนด้วยความหวาดกลัวสุดขีด ไม่สนใจขบวนทัพกองพันอะไรอีกต่อไป พวกมันกระพือปีกอย่างบ้าคลั่งราวกับฝูงนกแตกรัง แล้วหันหัวบินหนีตายมุ่งหน้าไปยังทิศตะวันตกเฉียงใต้อย่างไม่คิดชีวิต
ชั่วพริบตา ท้องฟ้าราวกับมีห่าฝนขนนกร่วงหล่นลงมาอย่างโกลาหล
ลู่ชิงขี้เกียจแม้แต่จะไล่ตามพวกกุ้งฝอยปลาซิวเหล่านี้
เผ่าปักษาระดับต่ำพวกนั้น สายเลือดเผิงและอีกาสุริยันเจือปนอย่างมาก จึงไม่มีค่าอะไรให้ต้องลงมือสังหารเพื่อเก็บซาก