บทที่ 199 ซากร่างราชาจูเยี่ยน

บทที่ 199 ซากร่างราชาจูเยี่ยน

ลึกเข้าไปในหุบเขา

ทั่วทั้งร่างของเยี่ยถิงลุกท่วมไปด้วยเปลวเพลิงสีแดงฉาน ราวกับดวงอาทิตย์ร่วงหล่นลงสู่ยอดเขา ความร้อนอันน่าสะพรึงกลัวแผดเผาหินผาโดยรอบจนหลอมละลายกลายเป็นลาวา

เขาจ้องมองกิเลนโลหิตที่อยู่เบื้องหน้าด้วยความประหลาดใจเล็กน้อย "ให้ตายสิ พลังของค่ายกลกลืนวิญญาณยุคฉินโบราณงั้นเหรอ? มิน่าล่ะราชาจูเยี่ยนถึงพ่ายแพ้ให้แก"

กิเลนโลหิตชูหัวอันมหึมาขึ้น ดวงตาสีแดงก่ำเต็มไปด้วยความเย้ยหยัน "มนุษย์ เพลิงหลีฮั่วของแกกับโลหิตมารของฉันเป็นอริข่มกันโดยกำเนิด แกสะกดฉันไม่ได้หรอก!"

พลันนั้น แสงโลหิตบนร่างของมันก็สว่างวาบขึ้นอย่างบ้าคลั่ง ปราณมารอันน่าสะพรึงกลัวปะทุออกมาราวกับคลื่นสึนามิ เข้าปะทะกับเพลิงหลีฮั่วของเยี่ยถิงอย่างดุเดือด

ตูมมม——

ทั่วทั้งฟ้าดินบังเกิดเสียงกึกก้องกัมปนาทจนแก้วหูแทบแตก

พลังงานสองสายที่แตกต่างกันอย่างสิ้นเชิงโหมกระหน่ำอย่างบ้าคลั่ง ขุนเขาพังทลาย ผืนดินแตกระแหง ราวกับวันสิ้นโลก