บทที่ 181 พี่ชาย

บทที่ 181 พี่ชาย

ต้นไม้โบราณสูงตระหง่านเสียดฟ้าต้นหนึ่งยืนหยัดตระหง่าน

กิ่งก้านของไม้โบราณต้นนี้แตกต่างจากต้นไม้ทั่วไปอย่างสิ้นเชิง ครึ่งหนึ่งดกหนาไปด้วยใบไม้เขียวชอุ่ม อีกครึ่งหนึ่งกลับแห้งเหี่ยวร่วงโรย ด้านหนึ่งแผ่กลิ่นอายแห่งเทพ ส่วนอีกด้านกลับเปี่ยมล้นไปด้วยไอปีศาจ

เรือนยอดไม้แผ่กว้างดุจร่มขนาดยักษ์ บดบังท้องนภาและแสงตะวัน ประหนึ่งจะกลืนกินผืนฟ้าทั้งหมดให้อยู่ใต้เงาทึบของมัน

ใต้ต้นไม้โบราณ มีร่างหนึ่งนั่งสงบนิ่งอยู่หน้าม้านั่งหิน ปลิดใบไม้แห้งและใบไม้เขียวออกมาอย่างละหนึ่งใบ ก่อนหย่อนลงในกาชาที่มีน้ำเดือดพล่าน

บุคคลผู้นี้สวมเสื้อคลุมยาวสีทองหม่น หมวกคลุมศีรษะใบใหญ่ปิดบังใบหน้าเอาไว้จนไม่อาจล่วงรู้โฉมหน้าที่แท้จริงได้

ในเวลานั้น ชายผู้สวมชุดคลุมยาวสีม่วงคนหนึ่งก็ปรากฏกายขึ้น

เขาคุกเข่าข้างหนึ่งลงเบื้องหน้าผู้สวมชุดคลุมสีทองด้วยสีหน้านอบน้อม