บทที่ 167 ติดเบ็ด

บทที่ 167 ติดเบ็ด

ฟางเส้ายวิ๋นชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะได้สติแล้วรีบเอ่ยเตือน

"ประธานลู่ ท่านจะไปเป็นเหยื่อล่อด้วยตัวเองเลยเหรอครับ นี่มันเสี่ยงเกินไปแล้ว ในเมื่อหอเวิ่นติ่งกล้าทำเรื่องแบบนี้ก็ย่อมต้องมีไม้เด็ดหนุนหลังอยู่แน่ ถ้าเกิดพวกเขาคิดร้ายต่อท่าน..."

ในสายตาของเขา หอเวิ่นติ่งมีขั้นหกคอยคุมเชิงอยู่ มันเสี่ยงเกินไปจริงๆ!

ลู่ชิงโบกมือเป็นสัญญาณบอกให้ฟางเส้ายวิ๋นไม่ต้องกังวล "วางใจเถอะ ฉันรู้ลิมิตตัวเองดี อีกอย่าง ถ้าอยากสืบคดีปล้นศิลาต้นกำเนิดให้กระจ่าง การไปดูที่หอเวิ่นติ่งด้วยตาตัวเองคือวิธีที่ดีที่สุด และถึงอย่างไรพวกเขาก็ทำอะไรฉันไม่ได้อยู่แล้ว"