บทที่ 159 ลงมือรักษา

บทที่ 159 ลงมือรักษา

ลู่ชิงเห็นสีหน้าของผู้เฒ่าเฉินเคร่งเครียดดุจมีเกล็ดน้ำค้างแข็งในเดือนสิบสองหนาวเหน็บ ก็รู้ทันทีว่าสถานการณ์คับขัน เขาไม่ได้ถามอะไรมากความ รีบเดินตามหลังออกไปทันที

เมื่อเดินผ่านระเบียงทางเดินมาถึงสวนหลังบ้าน ยามค่ำคืนมืดมิดดั่งน้ำหมึก มีเพียงโคมไฟแสงสลัวสองสามดวงแกว่งไกว ทอดแสงเงากระดำกระด่าง ยิ่งขับเน้นความเงียบงันให้ชัดเจนขึ้น

เฉินซิวรุ่ยหยุดฝีเท้าแล้วหันกลับมา ใบหน้าที่ผ่านร้อนผ่านหนาวจนเต็มไปด้วยร่องรอยลึก ยามนี้ยิ่งเปี่ยมไปด้วยความกระวนกระวายและความโศกเศร้า

เขาเอ่ยด้วยน้ำเสียงหนักอึ้งแฝงการวิงวอนอยู่เสี้ยวหนึ่ง "สหายรุ่นเยาว์ เฉินจี๋ลูกชายของฉันชีวิตแขวนอยู่บนเส้นด้าย ผู้เฒ่าขอวิงวอนเธอ ได้โปรดลงมือช่วยชีวิตเขาด้วย!"

เฉินจี๋งั้นเหรอ? ลู่ชิงขมวดคิ้วเล็กน้อย ชื่อนี้เขาไม่ได้รู้สึกแปลกหน้าเลย บุตรชายคนโตของผู้เฒ่าเฉิน ผู้อาวุโสแห่งสาขาหมายเลข 14 ปรมาจารย์วิทยายุทธ์ขั้นเจ็ดคนหนึ่ง ถึงกับตกอยู่ในสภาพที่ชีวิตแขวนอยู่บนเส้นด้ายเชียวหรือ?

ใครกันที่มีความสามารถถึงขนาดบีบคั้นปรมาจารย์วิทยายุทธ์คนหนึ่งให้จนมุมถึงขั้นนี้ได้?

ในใจเขาสงสัย ทว่าสีหน้ายังคงนิ่งสงบ เอ่ยถามด้วยน้ำเสียงราบเรียบ "ผู้เฒ่าเฉินไม่ต้องร้อนใจ ตอนนี้ผู้อาวุโสเฉินจี๋อยู่ที่ไหนครับ?"

แววตาของเฉินซิวรุ่ยมีประกายความหวังวาบผ่าน รีบตอบอย่างร้อนรน "เขาถูกส่งตัวไปที่ร้านพักฟื้นของเธอแล้ว"

ลู่ชิงใจหายวูบ ดูท่าสถานการณ์จะเลวร้ายกว่าที่เขาคิดไว้เสียอีก