บทที่ 149 ความตกตะลึงของผู้อาวุโสชื่อหั่ว

บทที่ 149 ความตกตะลึงของผู้อาวุโสชื่อหั่ว

ลู่ชิงตีหน้าขรึม ดุใส่ว่า "แกเป็นอะไรเนี่ย? คำพูดยังพูดพล่อยๆ ได้ แต่อาหารน่ะกินซี้ซั้วไม่ได้ รู้ตัวบ้างไหม?"

ไททันเขาทองป้าป้าเกาท้ายทอย สีหน้างุนงงเต็มประดา

ขณะที่หัวมหึมาส่ายไปมาก็ทำให้เกิดลมพายุพัดวูบหนึ่ง มันส่งเสียงอู้อี้ในลำคอ "ม่ายรู้ แกพูดอาราย"

หือ?

เมื่อลู่ชิงเห็นดังนั้น คิ้วก็เลิกขึ้นเล็กน้อย

เขาพบว่าป้าป้าพูดจาคล่องแคล่วขึ้นอย่างเห็นได้ชัด ไม่ได้อ้อมแอ้มอู้อี้เหมือนเมื่อก่อนแล้ว หรือว่าจะเป็นเพราะได้เลื่อนขั้นเป็นจ้าวอสูรระดับหกกันนะ?

"ช่างเถอะๆ"

ลู่ชิงถอนหายใจอย่างจนใจพลางนวดหว่างคิ้ว