กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หอคัมภีร์บรรลุเซียน
บทที่ 130 สั่งเสียความหลัง
ม่านราตรีทอดตัวต่ำ เมฆดำม้วนตัวปั่นป่วน ประกายแสงกระบี่สีเขียวครามสายหนึ่งกรีดผ่านเส้นขอบฟ้า ราวกับดาวตกที่ร่วงหล่นลงมา
ตูม!
กระบี่ยาวหยกเขียวปักลึกลงไปในพื้นดิน ตัวกระบี่สั่นไหวส่งเสียงหวีดหวิว ปลุกฝุ่นผงให้ฟุ้งกระจายไปทั่วท้องฟ้า
เมื่อฝุ่นควันจางหายไป ร่างสูงโปร่งสง่างามร่างหนึ่งค่อยๆ ก้าวเดินออกมา เขาสวมชุดสูทสีขาวสะอาดสะอ้านไร้ฝุ่นละออง ราวกับเซียนสวรรค์จุติลงมาสู่โลกมนุษย์
คิ้วกระบี่ดวงตาดุจดวงดาว สันจมูกโด่งคม ริมฝีปากบางเม้มสนิท ขับเน้นให้ใบหน้าดูหล่อเหลาและเย็นชา