บทที่ 124 นี่มันตัวบ้าอะไรกัน

บทที่ 124 นี่มันตัวบ้าอะไรกัน

ผ่านไปราวชั่วเวลาจิบน้ำชาหนึ่งถ้วย

ตระกูลเฉิน เรือนหงเฟิง

ข้างโต๊ะหินที่เดิมทีไร้ผู้คน ร่างของท่านผู้เฒ่าเฉินซิวรุ่ยพลันปรากฏขึ้นมาอีกครั้งราวกับภูตผี

เขานั่งตัวตรงอยู่บนม้านั่งหิน ในมือมีชาใสเพิ่มเข้ามาถ้วยหนึ่งตั้งแต่เมื่อใดไม่อาจทราบ กำลังละเลียดชิมอย่างสบายอารมณ์ ราวกับว่าไม่เคยลุกจากไปไหนเลยแม้แต่น้อย

เมื่อลู่ชิงเห็นดังนั้นจึงสาวเท้าก้าวไปข้างหน้าอย่างรวดเร็ว ใบหน้าแฝงความสงสัยไว้เล็กน้อย "ท่านผู้เฒ่า นี่คือ... เรียบร้อยแล้วเหรอครับ"

เฉินซิวรุ่ยไม่ได้ตอบตรงๆ เพียงค่อยๆ หยิบกระดาษแผ่นหนึ่งออกมาจากอกเสื้อ บนกระดาษแผ่นนั้นปรากฏคำสั่งโยกย้ายที่ตำหนักผู้อาวุโสลงนามอนุมัติไว้อย่างเด่นชัด

ลู่ชิงตกใจในใจ