บทที่ 87 กายาอสูรจักรกล หนึ่งต่อสอง

บทที่ 87 กายาอสูรจักรกล หนึ่งต่อสอง

แววตาของหวังเยวี่ยเปลี่ยนไปในชั่วพริบตา ความขุ่นมัวพลันวาบผ่านไปด้วยความคมกริบ

ประสาทสัมผัสของนักยุทธ์อสูรเฉียบคมไม่ต่างจากสัตว์ร้าย

นับตั้งแต่ดัดแปลงกายาอสูรและควบคุมพลังของสัตว์ร้ายได้ ประสาทรับรู้และความแข็งแกร่งของเขาก็ก้าวกระโดดขึ้นมาอีกระดับ เหนือกว่านักยุทธ์ขั้นสี่ในระดับเดียวกันมากโข

"ฉานฉาน หลับตานะ พ่อบอกให้ลืมตาค่อยลืม"

เสียงแหบชราของหวังเยวี่ยเอ่ยขึ้นแผ่วเบา

"อื้อ ได้ค่ะ!"

หวังฉานหลับตาลงอย่างว่าง่าย ใบหน้าไร้เดียงสาไม่มีความหวาดระแวงแม้แต่น้อย

วินาทีถัดมา หวังเยวี่ยก็สะบัดมือปล่อยพลังเลือดที่ควบแน่นเป็นรูปธรรมออกมาชั้นหนึ่ง เพื่อโอบคลุมร่างของหวังฉานเอาไว้และตัดขาดเสียงจากโลกภายนอก

สายฝนโปรยปรายเฉียงๆ ท้องฟ้ามืดครึ้มเป็นสีเทาหม่น