บทที่ 65 ประตูทมิฬ

บทที่ 65 ประตูทมิฬ

"โฮก!"

โฮ่วหินสีดำเงยหน้าคำรามก้องฟ้า

เสียงนั้นราวกับดังมาจากยุคบรรพกาลอันไกลโพ้น แฝงไว้ด้วยความน่าเกรงขามและความลึกลับโบราณอย่างหาที่สุดมิได้

รูปสลักที่เดิมทีสูงเพียงสามเชียะ ในเสี้ยววินาทีนี้กลับพองขยายตัวขึ้นอย่างรวดเร็วราวกับเป่าลูกโป่ง เพียงพริบตาเดียวก็กลายร่างเป็นสัตว์ยักษ์สูงเทียมฟ้าเทียมดิน

ร่างมหึมาบดบังผืนฟ้าบังสรรพสิ่ง แม้แต่จันทร์โลหิตบนท้องนภาก็ยังต้องหมองหม่นไร้ประกาย

"กวี๊ด—"

เงาร่างลวงของหงส์มารจันทร์ชาดเองก็กรีดร้องเสียงแหลมสูง สองปีกสะบัดกระพืออย่างแรง

เปลวเพลิงสีแดงชาดอันไร้ที่สิ้นสุดกวาดซัดออกมา ราวกับจะเผาผลาญโลกทั้งใบให้มอดไหม้เป็นจุล

หนึ่งดำหนึ่งแดง สองขุมพลังอันน่าสะพรึงกลัวปะทะเข้าหากันกลางเวหาอย่างรุนแรง