บทที่ 59 ยัยผู้หญิงโรคจิต

บทที่ 59 ยัยผู้หญิงโรคจิต

เยว่เยว่มองเขาอย่างเงียบๆ

โดยไม่เอ่ยปากอะไรแม้แต่คำเดียว

"ผมขอปฏิเสธได้ไหมครับ"

ลู่ชิงใจกล้าบ้าบิ่นเอ่ยถามขึ้นมา

"นายคิดว่าไงล่ะ"

มุมปากของเยว่เยว่ยกขึ้นเป็นรอยยิ้มหวานหยดย้อย น้ำเสียงอ่อนโยน ทว่าแฝงไว้ด้วยความเด็ดขาดที่ไม่อาจปฏิเสธได้

ในดวงตางดงามคู่นั้น แสงสีแดงวาบผ่านเล็กน้อย ดูแปลกประหลาดเย้ายวนและลึกลับ

วินาทีถัดมา

ลู่ชิงรู้สึกเพียงว่าพลังไร้รูปสายหนึ่งพันธนาการทั่วทั้งร่างเอาไว้ในทันที