บทที่ 57 บ้านพักคนชรา

บทที่ 57 บ้านพักคนชรา

เยว่เยว่หัวเราะคิกคักออกมาทันที

"ฉันนึกว่านายจะแค่หน้าตาดีซะอีก ไม่นึกเลยว่าจะปากหวานขนาดนี้"

"ยังเทียบไม่ได้แม้แต่หนึ่งในหมื่นของคุณหรอกครับ!" ลู่ชิงยิ้มแย้มด้วยสีหน้าจริงใจสุดขีด

การไม่เลียแข้งเลียขาใครง่ายๆ คือหลักการของลู่ชิง

เว้นแต่ตอนประจบเจียงจวินเย่ กับตอนที่ชีวิตหมาๆ กำลังจะหาไม่...

"หึๆ น่าสนใจดีจัง~"

สิ้นเสียงหัวเราะอ่อนหวาน ดวงตาของเยว่เยว่ก็เปลี่ยนเป็นสีแดงก่ำในพริบตาถัดมา

แสงสีแดงสาดสะท้อนเข้าสู่ดวงตาของลู่ชิง

ลู่ชิงรู้สึกเพียงว่าผืนฟ้าแผ่นดินเปลี่ยนสี ตัวเองคล้ายกับตกอยู่ท่ามกลางทะเลโลหิตอันไร้ขอบเขต