บทที่ 31 ทะลวงสู่ขั้นสอง

บทที่ 31 ทะลวงสู่ขั้นสอง

ปราณเหลวฟ้าดินส่งไอน้ำลอยอวล พลังปราณเข้มข้นจนแทบจะควบแน่นเป็นรูปธรรม

ลู่ชิงสูดหายใจเข้าลึกๆ หนึ่งเฮือก

รู้สึกได้เพียงกระแสลมเย็นชุ่มฉ่ำแล่นผ่านโพรงจมูกพุ่งตรงขึ้นสู่กระหม่อม

รูขุมขนทั่วร่างเปิดกว้างออกจนหมด

พลังเลือดภายในร่างกายเดือดพล่านประหนึ่งน้ำร้อนที่กำลังเดือดปุดๆ ไม่หยุด

เขาหันไปมองเจียงจวินเย่ "คุณจะให้ผมใช้ปราณเหลวฟ้าดินพวกนี้ชำระกายเหรอครับ?"

ปราณเหลวฟ้าดินที่นี่ มีความเข้มข้นสูงกว่าพวกที่อยู่ตีนเขาไม่รู้ตั้งกี่เท่า

ถึงขั้นดึงดูดให้สัตว์ร้ายระดับลอร์ดสองตัวมาแย่งชิงกัน มูลค่าของมันจึงไม่อาจประเมินได้เลย

เจียงจวินเย่ยืนไพล่มือไว้ด้านหลัง เขาพยักหน้าเล็กน้อย น้ำเสียงยังคงราบเรียบเช่นเดิม