บทที่ 17 คนทรยศ

บทที่ 17 คนทรยศ

หญิงสาวบนเวทีไม่มีทั้งมือและเท้า ทำได้เพียงรับรู้ถึงความหวาดกลัวของเธอผ่านดวงตาที่ปิดสนิทและร่างกายที่สั่นเทา

ท่ามกลางการเฆี่ยนตีไม่หยุดหย่อน ร่างกายของเธอเต็มไปด้วยรอยแผลเลือด หยาดน้ำตาเปียกชุ่มแพขนตา

ทว่าในวินาทีถัดมา

เธอกลับรู้สึกว่าความเจ็บปวดตามร่างกายหายไปแล้ว? เมื่อฝืนลืมตาขึ้นมอง ก็พบกับแผ่นหลังของคนหนุ่มคนหนึ่งที่ยืนขวางอยู่ตรงหน้าเธอ

"เชี่ย ใครวะไม่รักชีวิต?"

เจ้าหน้าที่คนนั้นตะเกียกตะกายลุกขึ้นจากพื้น กุมหน้าอกพลางหอบหายใจอย่างเอาเป็นเอาตาย "ไอ้หนู มึงบ้าไปแล้วเหรอ... ถึงกล้ามาทำกร่างที่นี่!"

ทั่วทั้งงานเงียบกริบไร้สรรพเสียง

เหล่าซื่อไม่สนใจคราบเหล้าที่เปรอะเปื้อนทั่วตัว เส้นเลือดปูดโปนบนหน้าผาก "ไอ้หนุ่ม มึงแม่งรนหาที่ตายจริงๆ จัดการจับมัน!"

ฟึ่บ ฟึ่บ ฟึ่บ!