เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ห้วงอักษร
⬢⬢⬢
ตอนที่ 353 เมื่อคืนไปไหนมา?
เมื่อได้ยินความสงสัยของเฉินอวี้ เฉียวกังก็ยิ้มขื่น “เรื่องนี้ผมเองก็ไม่รู้เหมือนกัน เบื้องบนแจกของกินมาให้น้อยนิดขนาดนั้น แต่ถึงอย่างนั้น เมื่อนึกถึงประชาชนในมณฑลอื่นที่ถูกพวกเขาขูดรีด ผมก็ยังรู้สึกละอายใจอยู่ดี”
พูดถึงตรงนี้ เฉียวกังก็ถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่
ในขณะนี้สีหน้าของคนอื่นในบ้านก็ดูเคร่งขรึมไม่แพ้กัน
เฉินอวี้เห็นดังนั้นจึงปลอบว่า “อาเฉียวครับ พวกท่านไม่ต้องคิดมากไปหรอก ในช่วงเวลาพิเศษแบบนี้ทุกคนต่างพยายามดิ้นรนเพื่อเอาชีวิตรอด การมีชีวิตอยู่น่ะ ไม่มีความผิดหรอกครับ! อีกอย่างโควตาของพวกท่านในตอนนี้ ก็อยู่ในขอบเขตการจัดสรรเสบียงของคลังหลวงตามปกติในจิงตูอยู่แล้ว ไม่ได้เกี่ยวข้องอะไรกับมณฑลรอบข้างเลย”
จากนั้นเขาจึงเรียกทุกคน “ทุกคนอย่ามัวแต่นิ่งกันเลยครับ มากินข้าวกันเถอะ ถ้าไม่รีบกินเดี๋ยวจะแข็งกันพอดี!”