0137

⬢⬢⬢

ตอนที่ 137 น่าเกลียดน่าชัง

สำหรับคำพูดของเฉาเจี้ยนผิง เฉินอวี้รู้สึกงุนงงไปชั่วขณะ

เขาไม่คาดคิดเลยว่าภายใต้มหาภัยพิบัติหนาวเยือกแข็งนี้ที่ชาวบ้านกำลังจะสิ้นหนทาง เฉาเจี้ยนผิงกลับเสนอคำพูดที่ไร้ยางอายเช่นนี้ออกมาได้

การบรรเทาภัยพิบัติแจกจ่ายเสบียงยังต้องได้รับอนุมัติ มิเช่นนั้นถือเป็นการบรรเทาภัยพิบัติโดยมิชอบ นี่มันตรรกะระยำอะไรกัน?

“พวกคุณทำไมถึงไม่มีเหตุผลแบบนี้?” หลินเล่อเล่อทนดูต่อไปไม่ไหวจึงก้าวออกมา “ภัยพิบัตินี้เกิดขึ้นมานานแล้ว เราเป็นคนแรกที่มาแจกเสบียง พวกคุณไม่ซาบซึ้งก็ช่างเถอะ ยังจะมาใส่ร้ายเราว่าเป็น ‘การบรรเทาภัยพิบัติโดยมิชอบ’ อีก!”

เฝิงซินหร่านขมวดคิ้วแน่นพลางกล่าวว่า “อดีตหัวหน้าเขต สถานการณ์ตอนนี้คุณก็รู้ ที่ว่าการเขตเป็นอัมพาตไปหมดแล้ว ไม่มีใครทำงานเลยสักคน คุณจะให้เราไปหาใครอนุมัติกัน?”