0108

⬢⬢⬢

ตอนที่ 108 ช่างเป็นชีวิตที่ตรากตรำจริง ๆ!

ในเวลานี้ ดวงอาทิตย์ที่ส่องแสงอ่อนจางแขวนสูงอยู่บนท้องฟ้าแล้ว เฉินอวี้เงยมือขึ้นดูนาฬิกาข้อมือ เป็นเวลา 9 โมงเช้ากว่า ๆ เมื่อเห็นว่าเฟิ่งเจิ้งหยางอารมณ์ไม่ค่อยสูงนัก เขาจึงพูดอย่างไม่ปิดบังว่า “อาเฟิ่ง ถ้าอย่างนั้นผมขอไม่รบกวนพวกท่านแล้ว ฝั่งอันผิงยังมีธุระต้องจัดการอีกพอสมควรครับ”

“อ้อ~? เสี่ยวเฉิน รีบร้อนขนาดนั้นเลยหรือ? งั้นทานข้าวก่อนแล้วค่อยไปสิ!” เฟิ่งเจิ้งหยางกล่าวรั้งไว้อย่างเกรงใจ

“ไม่ต้องดีกว่าครับ” เฉินอวี้โบกมือ “อาเฟิ่ง ถ้าอย่างนั้นผมขอตัวพาเชลยพวกนั้นไปเลยนะครับ?”

เฟิ่งเจิ้งหยางพยักหน้าพลางกล่าว “คงต้องรบกวนเธอช่วยดูแลให้ดีด้วยนะ”

ว่าแล้วก็สั่งการให้เหล่านักรบที่คุมตัวเชลยนำเชลยทั้ง 36 คนออกมาทั้งหมด แล้วส่งตัวขึ้นรถบรรทุกทหารแบบเลื่อนหิมะที่ผ่านการปรับแต่ง