0073

⬢⬢⬢

ตอนที่ 73 ออกจากฐานหลบภัยเป็นครั้งแรกในยุคโลกาวินาศ

ชายชราผมสีดอกเลาที่สวมแว่นตายืนอยู่หน้าหน้าต่าง ในมือประคองถ้วยชาอุ่น ๆ มองออกไปภายนอกที่ขาวโพลนไปหมด คิ้วขมวดแน่นด้วยความกังวลใจ

เบื้องหลังของเขา อาหารจานสวยวางอยู่บนโต๊ะโดยแทบไม่ได้แตะต้อง เห็นได้ชัดว่าเขามีเรื่องหนักใจจึงไม่มีความอยากอาหารเลย

“ตอนนี้เห็นแล้วใช่ไหม? ท่านนักวิชาการหลินปลอดภัยดี คุณไม่ต้องกังวลเรื่องเขาเลย หากตอนนี้คุณบุ่มบ่ามฝ่าสภาพอากาศสุดขั้วออกไป แล้วเกิดเรื่องอะไรขึ้นมากลับจะทำให้เขาเป็นห่วงเปล่า ๆ” เฉินอวี้กล่าว พร้อมส่งสเต็กที่ทอดเสร็จแล้วหนึ่งจานและนมร้อนหนึ่งแก้วให้หลินเล่อเล่อ “กินอะไรก่อนเถอะ วันนี้เรายังมีอีกหลายอย่างต้องทำ”