0007

⬢⬢⬢

ตอนที่ 7 สร้างโรงไฟฟ้าสักแห่ง (ค่อนข้างน่าเบื่อ ข้ามได้)

เฉินอวี้ไม่คิดเลยว่าความระแวดระวังของอีกฝ่ายจะสูงขนาดนี้ เพียงแค่พูดไม่เข้าหูก็จะลากตัวเขาไปส่งสถานีตำรวจเสียแล้ว

สิ่งนี้ทำให้เขาเริ่มรู้สึกประหม่าขึ้นมาทันที

ถึงอย่างไรเขาก็เป็นเพียงไอ้ขี้แพ้คนหนึ่ง แถมยังเป็นไอ้ขี้แพ้ที่ถังแตกสุด ๆ หากต้องเข้าสถานีตำรวจไปจริง ๆ เกรงว่าเขาคงอธิบายพฤติกรรมในตอนนี้ได้ยาก

ดังนั้นเฉินอวี้จึงรีบควักบัตรประชาชนของตนออกมา แล้วกล่าวกับชายผู้นั้น

“พี่ชาย ท่านเข้าใจผิดแล้ว ผมไม่มีเจตนาร้ายจริง ๆ นี่เป็นบัตรประชาชนของผม ผมพักอยู่ที่เขตอันผิงซึ่งอยู่ไม่ไกลจากเจียงหลินนี่เอง”

เจียงหลินและอันผิงอยู่ติดกัน ทั้งสองแห่งขึ้นตรงกับเขตปกครองเมืองจงหยาง แห่งแรกเป็นเมืองระดับเทศมณฑล ส่วนแห่งหลังเป็นเขตภายใต้การปกครองของเมือง

ชายผู้นั้นเห็นดังนั้นจึงรับบัตรประชาชนของเฉินอวี้ไปพินิจดูด้วยความสงสัย แต่เมื่อเห็นช่องที่อยู่บนบัตรของเฉินอวี้ คิ้วที่ขมวดอยู่ก็คลายออกทันที