กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ต้นหนสีคราม
ตอนที่ 290 ตอนพิเศษ: พ่อต้องกลัวการสูญเสียเธอมากแน่ ๆ
＜เรียงความ＞
หนูน้อยเวินเพิ่งขึ้นชั้นประถมปีที่หนึ่ง ก็ต้องเผชิญกับโจทย์ยากเรื่องการเขียนเรียงความ
แต่เรียงความของเด็กประถมทั่วไปมักจะเป็น “พ่อของฉัน” หรือ “แม่ของฉัน” ไม่ก็ “ปู่ย่าของฉัน” “ตายายของฉัน” “คนที่ฉันรักที่สุด” เป็นต้น
เรียงความครั้งนี้คือ “พ่อของฉัน”
หนูน้อยเวินสาบานเลยว่า ชั่วชีวิตนี้เขาไม่เคยจริงจังขนาดนี้มาก่อน เขียนทีละขีดทีละเส้น ทุกถ้อยคำล้วนมาจากใจจริง
เขาเขียนเช่นนี้:
[พ่อของฉันเคยเป็นเถ้าแก่เนี้ยบริษัทใหญ่ แต่ตั้งแต่ฉันเกิดมา เขาก็กลายเป็นมารร้ายตนหนึ่ง!
ตอนฉันอายุสองขวบ เขาก็จิ้มฉันราวกับจิ้มตุ๊กตาล้มลุก! จิ้มทีเดียวไม่พอยังจิ้มตั้งหลายรอบ! ต้องจิ้มให้ฉันล้มคว่ำคะมำหงายให้ได้ พอฉันร้องไห้ เขาก็หัวเราะอยู่ข้าง ๆ ฉันสงสัยว่าจิตใจเขาต้องวิปริตแน่ ๆ!