ตอนที่ 134 จากลากันเนิ่นนาน (1)

ตอนที่ 134 จากลากันเนิ่นนาน (1)

เวินสวินย่อมได้ยินเสียงภูเขาถล่มแยกเช่นกัน มันเป็นไปตามที่เขาคิดไว้เมื่อครู่ไม่มีผิด โคลนถล่มระลอกสองบวกกับน้ำป่า

เขาออกแรงกระตุกไม้ไผ่ ดึงตัวจ้าวชิงชิงเข้ามา จากนั้นสอดแขนผ่านใต้รักแร้ของเธอแล้วหิ้วพยุง พลางก้าวเดินอย่างยากลำบากไปยังริม “สะพาน”

บรรดาคนที่รอรับอยู่ตรงฝั่งสะพานฝั่งโน้น ย่อมได้ยินและมองเห็นโคลนน้ำป่าที่ซัดทะลักเข้ามาอย่างบ้าคลั่งเช่นกัน แต่ละคนมีสีหน้าตื่นตระหนกหวาดกลัวพลางตะโกนเรียกชื่อเวินสวินเสียงดังลั่น

ตอนที่เวินสวินอยู่ห่างจากริมสะพานอีก 50–60 เมตร ใบหูก็ขยับ จู่ ๆ เขาก็ได้ยินเสียงอีกแบบหนึ่งที่ทำให้รู้สึกหนังหัวชาด้าน

นั่นคือเสียงน้ำท่วมที่พัดพาทรายและโคลนถาโถมมา ดั่งเสียงทวนทองม้าเหล็ก แผ่นดินทั้งมวลต่างสั่นสะเทือน