กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ต้นหนสีคราม
ตอนที่ 132 เวินสวิน: มานี่ ฉันกอดเธอเอง
หากเป็นโคลนถล่มทั่วไป อานุภาพทำลายล้างก็คงไม่รุนแรงถึงเพียงนี้
ทว่าตานหลี่เคยทำเหมืองถ่านหิน บริเวณเชิงเขาและกลางไหล่เขาเต็มไปด้วยโพรงเหมืองถ่านหินที่ไม่ได้มาตรฐาน ไม่มีใครรู้ว่าโพรงเหมืองถ่านหินเหล่านั้นลึกและใหญ่แค่ไหน น้ำฝนที่สะสมไว้จึงไหลย้อนกลับเข้าไปในโพรงเหมืองถ่านหินจนหมด
ฝนตกหนักไม่หยุดหย่อน ดินบนภูเขาร่วนซุย พอโคลนถล่มซัดมา น้ำที่ไม่รู้ว่าขังอยู่กี่ปีเหล่านั้นก็พากันกำเริบเสิบสาน น้ำป่าอันน่าสะพรึงกลัวเทกระหน่ำลงมา ปนเปื้อนโคลนสีเหลือง ทะลักเข้าสู่หุบเขาอย่างบ้าคลั่ง
ยามนี้ บนภูเขาสองลูกที่ตั้งฉากกับทิศทางการไหลของโคลนถล่มเต็มไปด้วยผู้คน ทั้งหมดมองดูภัยพิบัติทางธรรมชาตินี้ด้วยความหวาดผวา