ตอนที่ 125 ชาตินี้เขาถูกลิขิตให้ต้องโดดเดี่ยวไปชั่วชีวิต

ตอนที่ 125 ชาตินี้เขาถูกลิขิตให้ต้องโดดเดี่ยวไปชั่วชีวิต

ฝนปรอย ๆ ตกไม่หยุด ด้านนอกเกิดลมพัด พัดหวีดหวิวเข้ามาในตรอกแคบ

สายลมหอบเอาใบไม้ร่วงพัดครูดไปกับบานหน้าต่างที่ปิดสนิทของสวี่ซิง หยุดอยู่สองวินาที แล้วก็หอบเอาใบไม้แห้งใบนั้นพัดไปยังที่ที่ไกลออกไป

สวี่ซิงกลั้นใจดื่มยาในถ้วยกระเบื้องสีขาวจนหมด รสขมฝาดทำให้ใบหน้าเล็ก ๆ ย่นจนกลายเป็นซาลาเปา

เวินสวินเห็นท่าทางแบบนั้นของเธอก็อดหัวเราะไม่ได้ เขายื่นน้ำผึ้งให้เธอ “ขาเคยหักมาแล้วแท้ ๆ ยังกลัวการดื่มยาแก้หวัดแค่นี้ นิสัยเสียอะไรกัน”

หญิงสาวตรงหน้าประคองน้ำผึ้งดื่มอึก ๆ จนหมด ใบหน้าที่ย่นเกร็งในที่สุดก็คลายออก เธอจ๊อบแจ๊บปากแล้วดื่มไปอีกสองอึก

“นั่นมันไม่เหมือนกัน ยาชงแก้หวัดดื่มยากจริง ๆ นี่นา”