ตอนที่ 121 แม้มีถ้อยคำนับพันหมื่น แต่ต่อเธอนั้นตัดใจไม่ลงเสมอ

ตอนที่ 121 แม้มีถ้อยคำนับพันหมื่น แต่ต่อเธอนั้นตัดใจไม่ลงเสมอ

สวี่ซิงเงยหน้าสบสายตาเขา ในความมืดมิดของราตรีกาล เขาดูอ่อนโยนเหลือเกิน

อ่อนโยนจนราวกับว่าหิมะเหมันต์จะแปรเปลี่ยนเป็นพิรุณวสันต์ได้ในวินาทีถัดไป

ในห้องรับแขกไม่ได้เปิดไฟ ไฟถนนริมทางก็มืดดับลงไปแล้ว ในราตรีที่มีหิมะโปรยปราย ไฟฉายของสวี่ซิงคือแหล่งกำเนิดแสงเพียงหนึ่งเดียว

ประตูถูกเปิดกว้างขึ้นอีกนิด ในที่สุดทั้งสองคนก็ได้ยืนเผชิญหน้ากัน

ชายหนุ่มสวมเสื้อโค้ตสีดำ เสื้อไหมพรมคอเต่าสีดำ ยามที่เขาก้มหน้า ปลายคางท่อนสั้น ๆ ฝังลงในปกเสื้อ ริมฝีปากที่เผยให้เห็นยกขึ้นเป็นรอยโค้งน้อย ๆ

เธอหยีตาโค้งลง ยังไม่ทันได้กล่าวขอบคุณ ตรงหน้าก็ถูกเวินสวินยัดสิ่งของชิ้นหนึ่งเข้ามา