เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ต้นหนสีคราม
ตอนที่ 87 เวินสวิน นายอย่ากลัว
เวินสวินรู้สึกว่าสมองของตัวเองมึนงงไปหมด ฝีเท้าก็ไม่ยอมเชื่อฟังคำสั่ง
เขาไม่รู้ว่าสภาพตัวเองในตอนนี้เป็นอย่างไร คงดูไม่ค่อยน่ามองนัก ในสายตาคนอื่นเขาคงถึงขั้นเดินโซซัดโซเซ ราวกับถูกใครสูบเรี่ยวแรงไปจนหมดสิ้น
แต่ทว่าที่เท้ากลับเหมือนถูกผูกถุงทรายหนักหลายสิบกิโลกรัมเอาไว้ ทุกก้าวที่ย่ำออกไป ล้วนต้องใช้พลังเจตจำนงอันมหาศาล
เขาเดินมาถึงตรงหน้าสวี่ซิง สองขาพลันอ่อนยวบ คุกเข่าลงไป สะกดกลั้นอารมณ์ กัดฟันแน่น พยุงร่างเด็กสาวที่หมอบอยู่บนพื้นขึ้นมา
สวี่ซิงไม่ได้มองใบหน้าของเขา สายตาจับจ้องไปที่บริเวณท้องน้อยของเขาเขม็ง
เธอหวาดกลัว กลัวว่าจะได้เห็นเลือดบนร่างของเขา กลัวว่าจะเห็นบาดแผลเพิ่มขึ้นมาบนตัวเขา และยิ่งกลัวว่าเขาจะได้รับบาดเจ็บเพราะตัวเอง