เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ต้นหนสีคราม
ตอนที่ 70 รองเท้าหนังสีดำเหยียบลงบนรองเท้าบูตทหารอย่างแรง
สวี่ซิงกัดริมฝีปาก แทบจะอยู่ในท่าทีวิ่งหนีเพื่อออกไปให้พ้นจากที่ที่มีเวินสวินอยู่
หลังมือปวดแปลบขึ้นมา เธอก้มมองดู พบว่ามีหยดโลหิตผุดขึ้นมาหลายหยดแล้ว
เธอเหม่อมองหยดโลหิตเม็ดเล็ก ๆ เหล่านั้น ปลายจมูกพลันแสบร้อน ขั้วหัวใจรู้สึกฝาดเฝื่อน
เธอไม่เข้าใจว่าทำไมเวินสวินถึงเปลี่ยนท่าทีไปกะทันหัน ทั้งดุร้ายปานนั้น เธอก็ไม่ได้ไปแหย่เขาสักหน่อย
ขณะที่เธอกำลังเหม่อลอย ไหล่พลันถูกคนโอบไว้ เธอสะดุ้งตกใจ หันหน้าไป ก็พบใบหน้ายิ้มแย้มที่ขยายใหญ่ของจูฮุ่ยฮุ่ยปรากฏขึ้นตรงหน้า
จูฮุ่ยฮุ่ยเตี้ยกว่าเธอเล็กน้อย ยื่นแขนออกไป ยิ้มพลางลูบแก้มของเธอ เอ่ยเสียงเบา “ไอ้หยา นี่คนงามน้อยบ้านไหนกันเนี่ย น้อยใจจนแทบจะร้องไห้น้ำตานองหน้าอยู่แล้ว”
สวี่ซิงพลันหัวเราะออกมา ดึงมือของจูฮุ่ยฮุ่ยที่ลูบแก้มตนเองออก เอ่ยว่า “ฉันไม่ได้น้อยใจสักหน่อย”