กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ต้นหนสีคราม
ตอนที่ 62 ที่…ที่รักของเขา?
ตลอดทั้งช่วงเช้า เวินสวินทำรอยสักอย่างใจลอยอยู่บ้าง ในหัวเอาแต่คิดถึงคำพูดที่สวี่ซิงบอกกับเขาเมื่อเช้า
ไม่ต้องให้เขาส่งข้าว เธอจะกินที่โรงอาหารเอง เลิกเรียนก็ไม่ต้องให้เขามารับ เธอสามารถกลับบ้านเองได้
ยิ่งคิดก็ยิ่งหงุดหงิด บทบาทบอดี้การ์ดยี่สิบสี่ยอดกตัญญูของเขา พอขาเธอหายดีแล้วก็หมดประโยชน์ไปโดยสิ้นเชิงเลยใช่ไหม
ยัยตัวเล็กไร้หัวใจ ไม่นึกถึงความดีของเขาแม้แต่น้อย
ในมือเขาคือนัดหมายคิวสุดท้ายของช่วงเช้า พอทำเสร็จก็เที่ยงตรงพอดี
หวงเหมาเห็นเขาเอาแต่อุดอู้อยู่ในร้านสักไม่ยอมออกไปข้างนอก จึงถามอย่างสงสัยอยู่บ้าง “พี่สวิน วันนี้พี่ไม่ไปส่งข้าวให้น้องสาวสวี่ซิงเหรอ ตอนนี้เธอเลิกเรียนแล้วนะ”
เวินสวิน “……”
เขาเหลือบมองหวงเหมาแวบหนึ่ง สีหน้าเย็นชา อมยิ้มในปากถูกเขากัดจนเสียงดังกร๊อบแกร๊บ