เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ต้นหนสีคราม
ตอนที่ 56 เขายิ้มอย่างเกียจคร้าน: เก่งมาก ไม่มีใครเก่งไปกว่าเธอแล้ว
คนที่ล้อมวงอยู่พลันเงียบเสียงลง ราวกับถูกกดปุ่มปิดเสียง
แต่ที่เห็นได้ชัดเจนคือ ทุกคนต่างเบิกตากว้างด้วยความอยากรู้อยากเห็น จ้องมองสวี่ซิง
สวี่ซิงเองก็อึ้งไป ทำไมจู่ ๆ ถึงถามเรื่องนี้ขึ้นมา?
จูฮุ่ยฮุ่ยกระแอมแก้เขินเล็กน้อย เอ่ยอธิบายว่า “ฉันไม่ได้คิดเพ้อเจ้อจริง ๆ นะ ก่อนที่เธอจะมาที่นี่ ครูฝึกเวินไม่เคยชายตามองใครเลย ไม่ต้องพูดถึงว่าจะทำดีกับใครด้วย พอเธอมาก็ไม่เหมือนเดิมแล้ว นอกจากไปรับไปส่งเธอไปโรงเรียนแล้ว ยังทำกับข้าวให้เธออีก”
“เขาทำตัวเหลาะแหละกับทุกคน แต่กลับจริงจังกับเธอแค่คนเดียว คืนนั้นคนในห้องเราตั้งเยอะแยะตามหาเธออยู่ตั้งครึ่งค่อนชั่วโมงก็หาไม่เจอ พอเขามา ไม่ถึงสิบนาทีก็เจอแล้ว นี่มันไม่ใช่ใจตรงกันหรอกเหรอ”