กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ต้นหนสีคราม
ตอนที่ 49 เขาเอ่ยขอโทษเสียงแหบพร่า “ขอโทษนะ ฉันกลับมาช้าไป”
คนดูเรื่องสนุกด้านนอกและคนที่ร้องไห้โวยวายด้านในต่างเงียบกริบลงพร้อมเพรียงกัน
เหลือเพียงเสียงคำรามลั่นจากทรวงอกของเขาที่ยังคงสะท้อนก้อง ราวกับมีพลังอัสนีหมื่นชั่งสะเทือนฟ้าดิน
ผ่านไปครู่หนึ่ง เขาก็แค่นยิ้มเย็น “ลุงจ้าวป้าจ้าว ฉันเรียกพวกคุณว่าลุงกับป้า ก็เพราะพวกคุณเป็นผู้อาวุโส ตัวฉันเวินสวินได้รับการดูแลจากพวกคุณตอนเด็ก ๆ พวกคุณย่อมสมควรได้รับความเคารพนี้ แต่ดูผลงานลูกสาวแสนดีที่พวกคุณสั่งสอนออกมาสิ ช่างรู้ความเหลือเกิน!”
เขาลดตัวลง นั่งยอง ๆ อยู่ตรงหน้าป้าจ้าว ในดวงตาที่เกรี้ยวกราดเหลือเพียงใบหน้าเหม่อลอยไร้ชีวิตชีวาของเธอ “แจ้งตำรวจงั้นเหรอ ตอนนี้ยังจะแจ้งอยู่อีกไหม จะจับฉันหรือจับลูกสาวแสนดีของเธอกันล่ะ”
พูดจบ เขาก็ลุกขึ้นยืน ไม่สนใจคนด้านหลังอีก แล้วก้าวเดินออกไปนอกประตู
บรรดาผู้คนที่ยืนมุงอยู่ตรงประตู พอเห็นเขาทำท่าจะเดินออกมา ต่างก็พากันแตกตื่นแตกกระเจิงไปคนละทิศละทางเหมือนฝูงนกแตกรัง