กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ต้นหนสีคราม
ตอนที่ 47 ฉันเป็นบ้ามาสามปีแล้ว
ป้าจ้าวหน้าซีดเผือด ถอยร่นไปข้างหลังไม่หยุด แผ่นหลังแนบชิดกับชั้นวางแชมพูและผ้าขนหนูด้านหลัง
ไม่มีใครสงสัยว่าสิ่งที่เวินสวินพูดจะเป็นเรื่องโกหก เพราะสีหน้าของเขาเย็นชาเกินไป สายตาดุดันเกินไป กำลังส่งสัญญาณว่า “เขาจะฆ่าคนจริง ๆ” ผ่านการกระทำอย่างชัดเจน
ลุงจ้าวเหลือบไปเห็นไม้กวาดด้านข้าง จึงคว้าหมับขึ้นมาถือไว้ในมือ ทำท่าป้องกัน ทว่าขาทั้งสองข้างกลับสั่นเทาไม่หยุด “ไอ้แซ่เวิน แกอย่าคิดว่าฉันไม่กล้าลงมือนึก ลอยหน้าลอยตาออกไปซะ ไม่อย่างนั้นฉันจะเล่นแกให้ตาย!”