ตอนที่ 24 เวินสวิน ฉันคิดว่าฉันคงวาดนายไปได้ทั้งชีวิต

ตอนที่ 24 เวินสวิน ฉันคิดว่าฉันคงวาดนายไปได้ทั้งชีวิต

เมื่อกลับมาถึงตานหลี่ หยางผิงผิงมองดูสวี่ซิงที่ถูกเวินสวินอุ้มลงมาพร้อมกับขาที่ยังเข้าเฝือกอยู่ ก็รู้สึกปวดใจเป็นที่สุด

ปากก่นด่าครอบครัวสวี่จื้อซูไม่หยุดหย่อน ทว่าคนที่เป็นครูประถมอย่างเธอ แม้แต่จะด่าคนก็ยังด่าคำหยาบไม่เป็น เอาแต่พูดซ้ำไปซ้ำมาคำแล้วคำเล่าอย่าง “ขยะ” “ตัวเหลือบ” “หน้าด้าน” “เดรัจฉาน” “ไม่ช้าก็เร็วต้องได้รับกรรมตามสนอง” “ขอให้ฟ้าผ่าตาย”

สวี่ซิงกุมมือของหญิงชราตัวเล็กไว้ กอดเอวเธอเอาไว้ คางเล็ก ๆ วางแนบลงบนท้องของเธอ ดวงตายิ้มจนโค้งงอ

เธอยิ้มอย่างว่าง่าย ยิ่งทำให้หยางผิงผิงรู้สึกปวดใจขึ้นไปอีก

เธอนึกเสียใจที่ตอนนั้นไม่ได้พาเฮ่อหลิงกลับมาด้วย ไม่ได้ทำให้หลานสาวเติบโตมาอยู่เคียงข้างตน