กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ต้นหนสีคราม
ตอนที่ 22 เวินสวิน: เธอมายังโลกใบนี้ เพียงเพื่อที่จะเป็นตัวของตัวเอง
เขาชะงักไปครู่หนึ่ง “ไม่อยากอยู่ที่นี่แล้วเหรอ”
สวี่ซิงพยักหน้า พอเธออยู่ที่นี่ก็มักจะนึกถึงเรื่องราววุ่นวายไร้สาระพวกนี้อยู่เรื่อย ในใจทรมานเหลือเกิน
เวินสวินไม่ยอมรับปากเธอ “อย่างน้อยพรุ่งนี้ก็ไม่ได้ หมอบอกว่าให้รอดูอาการหนึ่งสัปดาห์ก่อน ยังเหลืออีกสี่วัน ถึงเวลาแล้วพวกเราค่อยไป”
คนอย่างเขามีกระดูกขบถแต่กำเนิด ตลอด 26 ปีที่ผ่านมาไม่เคยฟังคำหมอเลยสักประโยค ทว่ายามนี้กลับเหมือนคนไข้ที่ว่านอนสอนง่าย ปฏิบัติตามกฎระเบียบ เอ่ยวาจาของหมอราวกับเป็นราชโองการ
สวี่ซิงขมวดคิ้ว เธอไม่อยากอยู่ที่นี่ต่อแม้แต่นิดเดียว สถานที่แห่งนี้ทำให้เธอหายใจไม่ออก ทำให้เธอคลื่นไส้ และทำให้เธอหวาดกลัว