ตอนที่ 175 ไม่เห็นอะไรทั้งนั้น

ตอนที่ 175 ไม่เห็นอะไรทั้งนั้น

กู้ชิงเย่ว์เดินมาหยุดอยู่ตรงประตู มือข้างหนึ่งยันขอบประตูไว้

เขามองดูพวกผู้หญิงที่กำลังทำงานกันอย่างขยันขันแข็งเต็มห้อง แล้วมองดูกองผลไม้อบแห้งที่พูนสูงเป็นภูเขาลูกย่อมๆ บนเตา โดยไม่เอ่ยปากถามสักคำว่าจะให้ช่วยอะไรหรือไม่ ชายหนุ่มเดินตรงเข้าไปหาม่านซุ่ย ยกกะละมังใส่ราสเบอร์รีป่าใบที่หนักที่สุดตรงหน้าเธอไปวางไว้บนเขียงไม้ จากนั้นจึงหยิบผ้าขนหนูแห้งบนราวตากส่งให้เธอ

"เช็ดเหงื่อหน่อย"

ม่านซุ่ยรับผ้าขนหนูมาซับตามใบหน้า พลางเงยหน้ามองเขา

เขายืนอยู่ข้างเตาไฟ คอเสื้อกล้ามเปิดกว้างเล็กน้อย เปลวไฟในเตาสาดประกายสีส้มอบอุ่นทาบลงบนใบหน้า ขับเน้นแนวกรามคมสันให้ดูนุ่มนวลกว่ายามปกติ

"พรุ่งนี้คุณไม่ต้องไปทำงานหรือไงคะ รีบไปนอนเถอะค่ะ" เธอถาม

เขาเอนกายพิงขอบเตา สายตาจับจ้องอยู่ที่ทัพพีไม้ด้ามยาวในมือเธอ "อยู่เป็นเพื่อนคุณ"

ทางฝั่งเตาไฟ หวังชุ่ยเจวียนกำลังเทน้ำตาลลงหม้อกระทะเป็นรอบที่สอง ม่านหลีกับม่านเฉียวกำลังถกเถียงกันว่าราสเบอร์รีป่ากะละมังสุดท้ายควรจะแช่น้ำให้นานกว่านี้อีกหน่อยหรือไม่