ตอนที่ 130 คุณไปได้ไกลแค่ไหน มันก็ไปได้ไกลแค่นั้น

ตอนที่ 130 คุณไปได้ไกลแค่ไหน มันก็ไปได้ไกลแค่นั้น

หวังชุ่ยเจวียนเท้าสะเอวเตรียมจะอ้าปากต่อว่า ม่านซุ่ยก็ยกมือห้ามไว้เสียก่อน

"พรุ่งนี้ลองมาทดลองงานดูนะจ๊ะ" ม่านซุ่ยพยักหน้า น้ำเสียงเรียบเฉย "วันนี้กำลังย้ายบ้าน คงไม่มีเวลาต้อนรับขับสู้หรอกนะ"

ดวงตาของอู๋ฉงเป็นประกายขึ้นมาทันที ไม่พูดพร่ำทำเพลง เขายัดกล่องขนมใส่อ้อมอกของหวังชุ่ยเจวียน แล้วถลกแขนเสื้อขึ้นทันควัน "ถ้างั้นวันนี้ผมขอช่วยขนของก่อนเลยครับ! เริ่มนับช่วงทดลองงานตั้งแต่วันนี้เลย! เรื่องขนของผมถนัดมาก หลายปีมานี้โอ่งซอสที่ผมยกคนเดียวไม่มีหนึ่งพันก็ต้องมีแปดร้อยใบแน่นอนครับ!"

หวังชุ่ยเจวียนกอดกล่องขนม หันมามองม่านซุ่ย แล้วเอ่ยด้วยเสียงกระซิบที่ทุกคนในลานบ้านได้ยินกันทั่ว "พี่สะใภ้ใหญ่ แบบนี้เขาเรียกว่า... ละทิ้งความมืดมิดเข้าหาแสงสว่างใช่ไหมคะ"

"ยอมสวามิภักดิ์" หลี่หมิงเอ๋อร์ถือชามซอสเดินผ่านไป แก้ไขคำพูดให้อย่างหน้าตาย

"ใช่ๆๆ! ยอมสวามิภักดิ์! คำนี้ฟังดูแปลกใหม่ดีแฮะ!" หวังชุ่ยเจวียนหัวเราะร่า

อู๋ฉงแบกโอ่งซอสเดินผ่านหน้าหล่อนไป เอ่ยเสียงทุ้มขึ้นมา "พี่หวังครับ เรียกผมว่าเหล่าอู๋ก็พอ ต่อไปก็เป็นเพื่อนร่วมงานกันแล้ว ฝากเนื้อฝากตัวด้วยนะครับ"