ตอนที่ 127 เขียนเต้าเจี้ยวเป็นน้ำเต้าหู้ ช่างมีฝีมือเสียจริง

ตอนที่ 127 เขียนเต้าเจี้ยวเป็นน้ำเต้าหู้ ช่างมีฝีมือเสียจริง

หวังชุ่ยเจวียนถือตะเกียงน้ำมันก๊าดยืนจังก้าอยู่หน้าประตูโรงหมักซอส ด้านหลังมีม่านเฉียวกับหลี่หมิงเอ๋อร์ยืนประกบ

เปลวไฟจากตะเกียงส่องกระทบใบหน้าของหวังชุ่ยเจวียนจนเห็นสีหน้าได้อย่างชัดเจน ทว่าสีหน้านั้นมิใช่สีหน้าของคนที่กำลังจับขโมย แต่เหมือนคนที่กำลังดูละครสนุกสนานในโรงงิ้ว ทั้งตื่นเต้น ทั้งดูแคลน และแฝงความผิดหวังระคนว่า 'มีปัญญาทำได้แค่นี้เองเรอะ'

"คุณพระช่วย!" เสียงแหลมดังลั่นของหวังชุ่ยเจวียนแผดก้องท่ามกลางความเงียบสงัดยามค่ำคืน ทะลวงผ่านไปจนถึงปากซอย "พี่ม่านอิง ดึกดื่นค่ำมืดไม่ยอมหลับยอมนอน มานั่งเขียนบันทึกประจำวันอะไรตรงนี้กันจ๊ะ! เขียนเรื่องอะไรอยู่น่ะ ขอยืมอ่านหน่อยสิ เผื่อฉันกำลังนอนไม่หลับ อ่านข้อความของพี่แล้วจะได้หลับสบายขึ้นมาบ้าง!"