ตอนที่ 100 กล้ามท้องกี่ลูก ฉันขอนับหน่อย

ตอนที่ 100 กล้ามท้องกี่ลูก ฉันขอนับหน่อย

ตอนที่เดินเข้าประตูรั้วบ้าน เที่ยต้านกำลังนั่งยองๆ อยู่บนธรณีประตู ใช้กิ่งไม้วาดรูปคนบนพื้นดิน

เขาวาดคนตัวสูงคนหนึ่งกับคนตัวเตี้ยอ้วนอีกคนหนึ่ง ปากก็พึมพำไม่หยุด "คนตัวสูงคือลุงใหญ่ คนตัวเตี้ยคือพ่อผม"

ฮวาเจี่ยเดินวนรอบเล้าไก่ ส่งเสียงร้องกระต๊ากดังลั่น "หิว! หิว! ทำไมเพิ่งกลับมา! กุ๊กๆ หิวจะแย่อยู่แล้ว!"

กู้ชิงเย่ว์เข็นรถเข็นไปจอดพิงกำแพงไว้ ม่านซุ่ยเดินไปกอบรำข้าวฟ่างกำมือหนึ่งโปรยลงในเล้าไก่ ฮวาเจี่ยจึงยอมสงบปากสงบคำ ก้มหน้าก้มตาจิกกินอย่างเอร็ดอร่อย

โรงหมักซอสปิดประตูเรียบร้อยแล้ว เจ้าลี่เฟิ่งกับหลิวชุนเฉ่ากลับบ้านไปนานแล้ว ม่านเฉียวกำลังช่วยหลิวเสวี่ยฟางทำกับข้าวอยู่ในครัว

ม่านซุ่ยล้างมือแล้วเดินเข้าครัวไปช่วยผัดกับข้าว ท่าทางคล่องแคล่วว่องไว ทว่าในสมองกลับทบทวนเรื่องที่จางเป่าเกินนัดส่งของในอีกสามวันข้างหน้าวนไปวนมาหลายตลบ

ทางแยกตรงนั้นหล่อนคุ้นเคยเป็นอย่างดี

สามด้านเป็นที่รกร้าง ด้านหนึ่งเป็นเนินดิน หลังเนินดินเป็นดงต้นผลไม้ป่า ซุกซ่อนคนได้สบายๆ

จางเป่าเกินเลือกส่งของตรงนั้น คิดอ่านอะไรอยู่หล่อนย่อมรู้แจ้งแก่ใจ ก็แค่อาศัยว่ามีพวกพ้องเยอะ พอของมาถึงมือก็คิดจะกลับลำกดราคา หรือไม่ก็คิดจะฮุบของไปดื้อๆ