ตอนที่ 93 แป้งหนากลบแผลไม่มิด

ตอนที่ 93 แป้งหนากลบแผลไม่มิด

บนใบหน้าของหล่อนโบกแป้งพัฟไว้หนาเตอะ ทาลิปสติกสีสด แต่ทว่าแป้งบนใบหน้ากลับทาได้ไม่สม่ำเสมอ บริเวณโหนกแก้มข้างซ้ายมีรอยคล้ำเป็นปื้นหนา ราวกับจงใจพอกแป้งทับไว้หลายชั้นจนหนาแทบจะเหมือนฉาบปูน

เวลาเดิน หล่อนจะก้มหน้าลงต่ำเล็กน้อย ไม่ได้เชิดหน้าชูคออย่างทรนงเหมือนปกติ ฝีเท้าก็ดูไม่มั่นคงนัก รองเท้าส้นสูงเหยียบลงบนถนนลูกรังจนซวดเซไปมาเกือบสะดุดล้ม

ด้านหลังของหล่อนมีม่านเต๋อกุ้ยกับเฉาเฟิ่งเจินเดินตามมา เสื้อผ้าที่สวมใส่ดูภูมิฐานขึ้นกว่าเมื่อก่อนมาก เป็นผ้าเดครอนทั้งคู่ แต่การตัดเย็บและทรงเสื้อเห็นได้ชัดว่าเป็นฝีมือร้านช่างเย็บผ้าในตำบล พอนำมาสวมบนตัวจึงดูยับย่นไม่พอดีตัวนัก

ในมือของเฉาเฟิ่งเจินยังถือกล่องขนมไว้กล่องหนึ่ง บนกระดาษห่อมีตราประทับสีแดงว่าเป็นสินค้าจัดสรรพิเศษของสหกรณ์ ตลอดทางที่เดินผ่านคนรู้จัก หล่อนจะคอยยกกล่องขนมขึ้นมาอวดไปมา ปากก็ป่าวประกาศไม่หยุด "บ้านสามีของลูกสาวซื้อมาฝากน่ะ ของเฉพาะของสหกรณ์ ซื้อยากมาก ต้องต่อแถวยาวเหยียดกว่าจะแย่งซื้อมาได้นะเนี่ย!"