กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ลิตเติ้ลNovel
ตอนที่ 66 แนวกันไฟขยายกว้าง กำลังขาดคนพอดี
ม่านซุ่ยไม่ได้รับคำ ก้มลงมองของในตะกร้าของป้าหวังแวบหนึ่ง แล้วกวาดสายตามองเถาวัลย์ใต้ฝ่าเท้าของหล่อนที่ถูกเหยียบย่ำจนเละเทะ ถอนหายใจออกมาเบาๆ น้ำเสียงฟังดูเสียดายยิ่งนัก
"คุณป้าคะ เถาวัลย์ไม่กี่เส้นที่อยู่ใต้เท้าคุณป้าน่ะ รู้ไหมคะว่าคืออะไร?"
ป้าหวังชำเลืองมองใต้ฝ่าเท้า ใต้เท้าเป็นเถาวัลย์สีเขียวสองสามเส้น ด้านบนมีดอกสีขาวเล็กๆ อยู่สองสามดอก เมื่อครู่หล่อนมัวแต่จ้องจะแย่งยอดหนามป่า จึงไม่ได้สังเกตเลยว่าเท้าเหยียบโดนอะไรเข้าบ้าง
"มันคืออะไรล่ะ? ก็แค่เถาวัลย์ป่าธรรมดานี่นา จะมีอะไรได้?"
ม่านซุ่ยย่อตัวลง ดึงเศษเถาวัลย์ที่ขาดครึ่งท่อนออกมาจากใต้พื้นรองเท้าของป้าหวัง ชูขึ้นแกว่งไปมาตรงหน้าหล่อน
"เถาวัลย์ป่าเหรอคะ?" ม่านซุ่ยยิ้ม เป็นรอยยิ้มที่ดูสุภาพอ่อนโยนอย่างยิ่ง "นี่คือเถาวัลย์อู่เว่ยจื่อแท้ๆ เลยนะคะ ร้านขายยารับซื้อแบบแห้ง คุณป้าเหยียบลงไปไม่กี่ที เหยียบหักไปตั้งห้าหกเส้น คิดเป็นเงินไม่ใช่น้อยๆ เลยนะคะ"
สีหน้ารังเกียจบนใบหน้าของป้าหวังแข็งค้างไปทันควัน ก้มมองใต้เท้าตัวเอง แล้วเงยหน้ามองเถาวัลย์ที่ขาดในมือของม่านซุ่ย อ้าปากค้าง
"นี่... นี่คืออู่เว่ยจื่อจริงๆ เหรอ?"