ตอนที่ 55 สัญญากู้ยืมเงินล่ะ

ตอนที่ 55 สัญญากู้ยืมเงินล่ะ

"พี่ใหญ่ พี่สะใภ้ใหญ่ พวกพี่มาทำไมกันเหรอคะ?" หวังชุ่ยเจวียนวางไม้คลึงแป้งลงบนเขียง เอาผ้ากันเปื้อนเช็ดมือ น้ำเสียงยังคงสุภาพตามมารยาท ทว่ารอยยิ้มบนใบหน้ากลับประคองไม่อยู่แล้ว

หลี่หงเหมยทรุดตัวนั่งแหมะลงหน้าห้องครัว ตบหน้าขาร้องไห้คร่ำครวญทันที "ชุ่ยเจวียนเอ๊ย พี่ใหญ่ของแกไอ้คนไม่ได้ความ ดันไปติดหนี้คนข้างนอกตั้งหลายสิบบาท! เจ้าหนี้มาทวงตั้งแต่ก่อนปีใหม่ บอกว่าถ้าไม่มีเงินจ่ายจะมารื้อกระเบื้องหลังคาบ้านเราทิ้ง! แกคิดดูสิ เดือนอ้ายแบบนี้ถ้าหลังคาโดนรื้อทิ้ง พ่อกับแม่จะไปซุกหัวนอนที่ไหนกันล่ะ!"

หวังคนโตยืนเบะปากอยู่ข้างๆ เหวี่ยงกระสอบป่านเปล่าลงบนพื้น ท่าทางไม่เหมือนคนมาขอยืมเงิน แต่เหมือนเจ้าของบ้านมาทวงค่าเช่ามากกว่า

"ชุ่ยเจวียน ได้ยินว่าพวกแกแยกบ้านกันแล้วเหรอ? แยกบ้านแล้วมือแกคงมีเงินเก็บเยอะขึ้นแล้วสิ" เขายืนกางขาอยู่กลางลานบ้าน สายตากวาดมองกำแพงที่เพิ่งซ่อมใหม่และขวดซอสบนขอบหน้าต่างห้องครัว "พี่ใหญ่ไม่พูดอ้อมค้อมกับแกแล้วกัน พี่ติดหนี้ข้างนอกอยู่นิดหน่อย ไม่เยอะหรอก แค่ยี่สิบกว่าบาท ตอนนี้แกช่วยพี่สะใภ้ใหญ่ขายซอส ชีวิตความเป็นอยู่สุขสบายกว่าพวกเราเยอะ ให้พี่ยืมไปหมุนใช้หนี้ก่อน พอพี่มือเติบมีเงินคล่องมือแล้วจะรีบเอามาคืนให้"

หวังชุ่ยเจวียนกัดฟันแน่น ใบหน้าดูไม่จืด